Category: Women's sector


In lieu of my Nihongo (日本語) classes. I decided that one form in which I can master the language is by using it, whenever I can, to create a short verse or a simple line. Making a literary piece out of the language.


Here is my first:

くない, です.
[Onna ga yasukunai, juyo desu.]
Women are not cheap/low, but important.

The 英語 (Eigo) or English translation seems less poetic, but it helps in getting my point across. The prevailing character in the three Kanjis is (onna), the symbol for woman. The next character, which is (yasu) is the Kanji for cheap or low (安い/yasui). The third character, (yō) is the symbol used to mean important (重要/juyō). Though the complete characterization for important is 重要, I learned that the Kanji 要 alone is usually used to suffice.


Advertisements

Earlier this morning I attended my Film 177 class in which the course description is ‘Women and Cinema’. I came in late and the class was already doing an activity. Good thing the professor was in a good mood. The professor, Miss Avie Felix, asked me “and you are?” in which I dutifully answered by saying my surname. She joked to me “no, you are really late.”

So anyway, my seatmate is kind enough to explain to me what the activity is about. As it turned out the class was asked to explain, deconstruct, make a poem, explain or just plainly continue the words stating “I AM WOMEN.”

I got excited with this activity, thinking this could be a good excuse for me to do poetry which is totally different from news writing. So after a few minutes I ended up with a poem. I explained to the class the content of this poem before reading it out loud (everyone was asked to read out loud and explain their respective concepts). Here is the poem:


I AM WOMEN

I hold half of the sky
half of the world
half of my nation
I AM WOMEN

Look at me
I am not just breasts
nor just vagina
I AM WOMEN

See me
I am your wife, mother,
daughter
, your sister
I AM WOMEN

Stop mispronouncing me
My place was never just at the kitchen
not even the bedroom

My place is not at home
No, it is not just at home
My home is in the struggle

I am half of the force for societal change
I AM WOMYN



I remember just recently, when I went to Japan for a conference, I had the opportunity to meet the Philippine Ambassador to the said country. I went there as part of a multi-sectoral consultation for the rights of Japanese-Filipino children (JFC). The Ambassador asked all the youth participants there their collegiate courses.

He then asked me what I am taking up now, I proudly said “journalism Mr. Ambassador.” He smiled and said that the profession I am taking is dangerous and deadly.

I have heard such commentaries a lot of times and such statements are sadly validated by statistics and the different human rights watch groups. And now, in a disgusting manifestation of warlordism and brute force of those in power, ticks are added on the number of killed journalists, women and innocent civilians.

Worst, the said warlords of Maguindanao, the Ampatuan clan, is a known ally of President Gloria Arroyo. It is saddening how a woman president who is expected to advance women’s rights as human rights does otherwise.

As of now, 57 bodies were dug up and there are reports that all the women were raped first before they were killed. Also, the bodies of Mangudadatu women (the rival clan of the Ampatuans) were found to be severely mutilated.

Yesterday was the celebration of the International Day for the Elimination of Violence Against Women. A commemoration of the date when in 1960 the Mirabal sisters of the Dominican Republic were brutally assassinated by the dictator Rafael Trujillo. The three sisters Minerva, Patria and Maria Teresa were political activists who then actively opposed the dictatorship.

The three sisters were called “Inolvidables Mariposas” or the “Unforgettable Butterflies” whose death helped propel the anti-Trujillo movement that brought the end of the dictatorship.

According to the online site of United Nations “[t]he memory of the Mirabal sisters and their struggle for freedom and respect for human rights for all has transformed them into symbols of dignity and inspiration. They are symbols against prejudice and stereotypes, and their lives raised the spirits of all those they encountered and later, after their death, not only those in the Dominican Republic but others around the world.”

This celebration was first declared from the 18th to the 21st of July in 1981 by the Feminist Encuentro for Latin America and the Caribbean in Colombia. During that time the women voiced out their condemnation of gender violence (domestic battery, rape, sexual harassment, state violence including torture and abuses of women political prisoners).

And in the year 1991, through the Center for Women’s Global Leadership with the 23 women participants, from 20 countries, of the Women’s Global Institute on Women, Violence and Human Rights, the global campaign of 16 Days of Activism Against Gender Violence was launched.

This 16 Days of Activism involves other significant dates namely:  November 25 (International Day Against Violence Against Women); December 1 (World AIDS Day); December 6, (the anniversary of the Montreal Massacre, when 14 women engineering students were gunned down for being feminists); and December 10 (Human Rights Day).

In light of this campaign let us all vow to put an end to such a system that coddle violence against women and violations on human rights. Let us strongly condemn this culture of impunity.

Let us pledge to end this system that breeds a feudal-patriarchal culture. Let us not forget the contributions of the many martyrs who in the time of darkness have offered their lives so that we can gain freedom and celebrate our democratic rights.

Let us demand justice from a woman president who for the past years have empty boasts of narrowing the gender gap.



JUSTICE FOR THE VICTIMS OF THE MAGUINDANAO MASSACRE!

STOP THE KILLINGS!

…………………………………………………………………………………………………………..

* United Nations online (http://www.un.org/womenwatch/daw/news/vawd.html)


 

Hello cyberworld! Gabriela Women’s Party Representative Liza Maza is now on Plurk!

 

Add her up and get in the know with the latest on issues regarding women and the country.

Check out the site here –> Rep. Liza Maza on Plurk


BABAE, BATA, OFW at BAYAN!
IPAGLABAN!


Matingkad pa ang aking pagkagunita sa mga naganap sa nakaraang State of the Nation Address (SONA) ngayong taon. Noong Hulyo 23, nagtipun-tipon sa Ever Gotesco Commonwealth ang mga mamamayan mula sa iba-ibang sector ng lipunan.

Ang bawat sektor ay may mga kaniya-kaniyang lehitimong panawagan. Tunay na reporma sa lupa mula sa mga magsasaka sa kanayunan, edukasyon bilang karapatan mula sa mga kabataan, pagtigil sa demolisyon para sa mga maapektuhang mga taga-komunidad at pagbasura sa Human Security Act (HSA) mula sa mga progresibong grupo na lumahok. Tinawag itong Tunay na Sona ng Bayan, ang tunay na kalagayan ng bansa na nadadanasan ng nakararaming masang Pilipino. Ito ay ang kanilang ipinantapat sa isinagawang State of the Nation Address (SONA) ng gobyernong Arroyo.



Ito na ang pangalawang SONA na nilahukan ko, iyong una ay noong nakaraang taon kung saan sinalubong kami ng bagyong Gloria na nagpalit sa pangalang Glenda. Kagaya ng mga nakaraang SONA ng Bayan, masigasig ang mga kalahok na aktibong makibaka para sa kanilang mga lehitimong mga panawagan, at sa isang banda ay manghikayat pa ng iba para sumali at makibaka. Kagaya muli ng nakaraang mga SONA maraming midya ang nandoon upang iulat ang mga kaganapan.Naalala ko na ang mga lumahok mula sa Kolehiyo ng Pangmadlang Komunikasyon ay may panawagan na: “Alagad ng Midya, MAGMULAT, MAGLINGKOD, MAKIBAKA”. Ito ang isinisigaw nila sa kalye na panghikayat sa mga nasa industriya ng pamamahayag. Sa kasalukuyang kalagayan ng midya sa bayan, kapansin-pansin ang madaling akses dito ng mga tao, lalo na ng mga bata na nasa formative years pa lamang.

Ang midya ay maituturing na bahagi ng tinatawag ni Louis Althusser na ISA o ideological state apparatus. Ang ISA ay kinokonsidera na pribadong domeyn at mas kumakalinga sa ideolohikal na pamamaraan ng panunupil ng estado, at pumapangalawa lamang ang paggamit nito ng dahas.


Isa itong paraan kung saan ipinasusubo sa mga tao ang ideolohiya na ipinalalaganap ng naghaharing-uri sa pamamaraang hindi nga tahasan, ngunit lagi namang makakasalamuha sa mga institusyon sa lipunan kagaya ng edukasyon, politika, simbahan at midya kung kaya’t nagsilbing mahalagang aspeto ng social formation.


Nirereprodyus nito ang moda ng produksyon na kumakalinga lamang sa mga naghaharing-uri, nandiyan ang reproduksyon ng mga eksployter, naeeksployt, mga ahensya ng eksploytasyon at ahensya ng represyon na may kakayanan na ipatanggap sa mga mamamayan ang pagiging masunurin nang walang pasubali.

Kagaya ng nabanggit ni Joan Salvador sa “Docile Minds, Commodified Bodies: Young Women in the Context of Globalization ang Neoliberal Education,” ang mga kababaihan ay lalo pang na-mamarginalize dahil nga sa neoliberal na aspeto ng edukasyon, kung saan nasasadlak na lamang sila sa mga trabahong kinikilala na “pambabae” ng lipunan. Dagdag pa dito ay kinakasangkapan ang mga kababaihan sa kapitalistang interes dahilan sa mas mababang pasahod sa mga babae kumpara sa lalaki.

Maski ang midya ay kaugnay sa mga kaapihan sa kababaihan, nandiyan ang pagpapatuloy nila ng mga programa na sinasalamin ang maigting na impluwensya ng relihiyon. Isa na dito ay ang pagpapakita ng dalawang uri ng babae sa mga palabas: si Maria (Birheng Maria) bilang ideyal na babae dahil mapagtimpi, masunurin at huwaran na ina at asawa, at si Magdalena, isang tukso at makasalanan.

Bukod pa dito, pinapalakas din ng midya ang hindi pantay na katayuan ng babae at lalaki, at ang pagpapalaganap ng kaisipan na ang babae ay parausan, kalakal at dapat kaakit-akit sa mga kalalakihan.

Nabanggit sa SONA noon ni GMA ang kanyang pagpapaunlad pa ng science and technology sa bayan, at kasabay noon ay ang pagpapakita ng isang pagawaan ng kompyuter chip na puro kababaihan. Isa itong patunay na ang kaunlaran na iniaalay sa kababaihan ay taliwas sa tunay na esensya ng pagpapalaya sa kanila sa lipunan.



Ang midya ay sadyang auratic, ito ay mass-produced ngunit ang indibidwal ang inaadres nito. Ito ay isa sa mga dahilan kung bakit nagiging manhid na din ang mga manonood sa mga isyung panlipunan. Nag-aalay kasi sa kanila ng mga limitadong choices na dikta na din ng naghaharing-uri. Sa makatuwid walang tunay na choice ang mambabasa ng teksto ng midya at siya ay binibigyan lamang ng mga mensahe na naglalaman ng mga bagay na ayon sa kasalukuyang anyo o istruktura ng lipunan ay dapat niyang pag-isipan.

Ang midya ay nagpapalaganap din ng mga mensahe na naglalaman ng mga bagay na instant na makakamit. Kung kaya’t ang nangyayari ay nagiging sapat na lamang sa mga mambabasa ng teksto ng midya ang mga short-term o kagyat na sagot sa mga pangangailangan kaysa sa mga long-term na mga plano.

Bukod dito, ang auratic na katangian ng midya ay tila nangungusap sa bumabasa ng teksto na ito ay kalahok sa mga kaganapan na napapanood niya o napakikinggan. Sa gayon, may pag-aakala sa parte ng manonood na nandoon siya sa mismong lugar na pinagdadausan at ginagawa na ng midya ang dapat ginagawa niya, kahit na ang sa totoo ay nakaupo lang siya sa loob ng sala.

Dahil dito ay lalo pang napapalaganap ang pagiging indifferent, consumerist at individualistic ng tao dahil sa mga mensahe na nakukuha niya sa midya. Siya ay nagiging passive na tagatanggap na lamang ng mga ideolohiya na pinalalaganap ng kasalukuyang anyo ng lipunan na siyang nakakaapekto sa kanyang social formation at bagkus lalo pang nirereprodyus ang sistema ng produksyon ng naghaharing-uri.

Sinasabi na ang mga mambabasa ng teksto ng midya ay kritikal at hindi dapat tinitingnan na mga docile, ngunit paano kung ang mismong midya ang siyang nagiging instrumento ng docility. Isang mass-produced na produkto na siyang nauuwi na lamang bilang lunsaran ng mga kaisipang neoliberal.

Habang ayon sa Directing the Real: Orapronobis Against Philippine Totalitarianism (2000) ang telebisyong pang-kapitalista ay may kakayanan na lusawin ang tunay na kahulugan ng ibat-ibang uri ng pakikibaka sa pamamagitan ng pagpapamukha na ito ay isa lamang insidente na malayong mangyari sa katotohanan. Dito naipapakita ang tunggalian sa pagitan ng totoong kalagayan ng lipunan at ng kung ano lamang ang hinahayaang makapasok na mga ulat sa mainstream media.

Sa Orapronobis, ay ginawang tampok ng pagmulat at pakikibaka ni Lino Brocka ang pelikula. Dito ay ipinakita niya ang konsepto ng demokrasya ang isa ay ang ayon sa grupo ng mga Pronobis at ang isa naman ay ang sa tunay na demokrasya na dapat sana ay tinamasa ng taong bayan. Sa pelikula ay ipinakita ang makasaysayang EDSA revolution na malawakang iniulat ng internasyunal na midya. Nabanggit ni Althusser na ang state power at state apparatus ay may pagkakaiba.

Maaaring matapos ang isang rebolusyon ay maagaw ang state power ngunit ang mga dating porma ng state apparatuses na kontrolado ng naghaharing uri ay manatili at dahil nga dito hindi naglalaon ay bumabalik ulit sa dating porma ang lipunan dahil ang state power ay hindi makakasulong kung wala itong kontrol sa state apparatuses lalo na ang ISA.

Sa pelikula ni Brocka ipinakita na kahit natapos na ang diktadurya ay nananatili pa rin ang mga hindi makatarungang mga pamamaslang at mga grupong vigilante. Nagbago nga ang namumuno pero ang control ay hawak pa din ng imperyalistang mga aparato, pinarangalan pa sa pelikula ng gobyernong Aquino si Komander Kontra (Bembol Roco).



Matingkad pa sa pelikula ang pagbabanggit ni Komander na nakamit na ang demokrasya, ngunit nananatili na lamang siyang salita dahil walang totoong hakbangin mismo mula sa kanya maging sa gobyerno na itaguyod ang demokrasya.

Ipinapaalala nito sa akin ang SONA ni GMA at ang mga tagapagsalitang kabilang sa panggitnang uri na paulit-ulit na sinasabi ni kinukondena nila ang mga pamamaslang sa mga aktibista, lider unyonista at mga mamamahayag ngunit nananatili itong salita na lamang dahil wala ring konkreto na aksyon na isinasagawa sa pagkondena nito.

Kadalasan pa nga ay palusot na ng gobyerno na terorista, NPA, komunista o miyembro ng isang organisasyon na prente ng CPP ang napaslang  para lamang mabigyang hustisya ang ginawang paglabag sa karapatang pantao. Isa sa mga dahilan ang midya sa opresyong political at pagpapalaganap ng interes ng naghaharing-uri.

Nariyan ang mga pansalang ginagamit nito upang makontrol ang lalabas na mga impormasyon. Ayon kila Noam Chomsky at Edward Herman ang mass media ay may 5 pansala: ang ownership, advertising, sourcing, flak at ideolohiya (pagpapalawig sa susunod na blog entri). Ngunit, malaki din naman ang naging gampanin ng midya upang maging isang tampulan ng pakikibaka at makataong mga programa. Ang Orapronobis ay nagsilbing isang makasaysayang pelikula at isa na rin tala ng mga kaganapan noong panahon matapos ang Martial Law.

Kinabukasan matapos ang dalawang bersyon ng SONA ay naglabasan sa mga mainstream na pahayagan ang mga litrato ng naganap na SONA. Higit na naungusan ng mga litrato ukol sa mga dumalo at ang mga suot nila ang balita, at tanging ang simbolikong pagsusunog lamang ng effigy ang binigyang puwang malathala. Wala ding paliwanag na ang isinagawang panununog ay pakahulugan na may hangganan din ang mga nabubulok na sistema.

Ito ay dahilan sa kontrol ng mga naghaharing-uri at ng mga media conglomerates sa mga pangunahing porma ng midya. Dito ay pinapalaganap lamang ang mga ideolohiya na maaaring magsilbi sa interes nila. Ayon kay Althusser ang ideolohiya ay isang sistema ng ideya at representasyon na siyang nagdodomina ng kamulatan ng isang tao o uri sa lipunan. Sa loob ng ideolohiyang ito kikilos at magdedesisyon ang mga tao hindi lamang dahil sa namulat sila sa ganitong kaisipan kung hindi dahilan rin sa ang pagkilos sa loob ng ipinalalaganap na ideolohiya ay siyang pinagmumukhang may kabuluhan.

Ang ideolohiyang ito ay nabubuhay sa isang aparato ng estado, kasama na din ang pagsasapraktika ng mga ipinalalaganap ng mga aparatong ito. Nabanggit din ni Althusser ang interpellation ng ideolohiya (sa kasalukuyan na kontrolado ng naghaharing-uri) kung saan nagsisilbi ito sa isang paraan kung saan ginagawa nitong sabjek ang bawat indibidwal o dinedepoliticize ito.

Dahil dito ay bumababa ng bumababa ang kalidad ng mga mambabasa ng teksto ng midya o nadedegrade sila. Ito ay ang dahilan kung bakit kadalasan ay mga masang naiinis sa mga aktibista, dahil sa mga imahen na ipinapakita ng midya ukol sa mga tibak.

Isa na sa mga bunton sa mga aktibista ay ang pagdudulot ng matinding trapik sa tuwing may mobilisasyon, hindi na gumagawa pa nag midya ng paraan upang ipaliwanag ang ugat ng problema sa trapiko. May nakapagsabi nga na mula sa Anakbayan na wala naman sana talagang trapik kung hahayaan lang ng mga pulis na umusad ang mobilisasyon sa pagdadausan ng SONA ni Arroyo.

Ang mga naisantabing mga mamamayan ay gumagawa ng alternatibo sa pamamagitan ng pagtungo sa lansangan kung saan kinikilala nila ang kanilang mga karapatan at isinisigaw ang pagkondena sa mga hindi makatao at makabayang mga hakbang na dulot ng pribatisasyon, deregulasyon at liberalisasyon na dikta ng mga imperyalistang institusyon gaya ng World Bank at International Monetary Fund dagdag pa ang rehimeng US-Arroyo.

Bukod dito ay nagsasagawa din ng mga hakbangin na maglunsad ng mga alternatibong porma ng midya upang tumugon sa mga isyu ng naisantabing mamamayan. Nariyan ang Pinoy Weekly, isang lingguhang pahayagan at ang mga alternatibong online na mga lathalain gaya ng Bulatlat.com Tinig.com dagdag pa ang umuusbong na mga blogs na tumutugon sa masa.

(Nirebisa na bersyon ng papel na ipinasa sa Communication 141-Midya at Lipunan sa klase ni Ginoong Rolando Tolentino)

I have never imagined I would actually experience being part of an advertisement shoot especially from a prestigious ad agency like DM9JaymeSyfu. It’s not that I don’t like to try it out even once, mind you I love adventure and trying out new things once in a while. It’s just that I am not sure if I am willing to succumb to all those detailed acting and long hours of shoot included in the package.

So anyway, here is the story.

It all started when I received a message from Miss Lana Linaban of GABRIELA. It read:

DM9JaymeSyFu, a multi-awarded ad agency and a staunch advocate of women’s rights, is doing a commercial for Gabriela’s 25th anniversary. They are in need of 9 women, age 25-40, who are willing to share their talent and time for this advocacy project. Interested individuals may send their photo on or before Oct. 14 (yes, that’s on wed). The schedule of workshop is on Oct. 15 and actual shoot is on Oct. 16. We appeal for your help. . For inquiries please contact Emmi 0917 *** ** ** or Lana 0908 *** ** **/0922 *** ** **.  Thank you so much.

Here is the scenario: I was pretending to be busy with my paper, reviewing for my finals, and okay exploring the web. I was aiming to be real productive as the end of the semester was over a week away. So, I was really wondering if I will pursue this offer or not.

In the end I decided to go for it. The issue being brought out by the advertisement is an advocacy close to my heart plus I support GABRIELA (100% supporter/fan girl haha!) as I have been working with their UP Diliman chapter for a long time now. I knew the concept was about violence against women and that it involves bruises, scars and you get the idea.

I imagined that I would just be casted as one of those passers-by or a clueless neighbor so it’s no big deal actually in terms of acting.

And so October 15 came and the casting workshop commenced at the ProVill Studio in Makati. All the women there, went in by groups of ten for the VTR. I went with the second batch along with my friends from the UP-Diliman, Fudge and Rej. We were made to do some acting stuff (awkward!) inside and headshots of us were taken.

The three of us were chosen in the end. However, the production staff called out my name along with five other women inside the room again. I was wondering what it was for, though, later I found out that we were chosen to do some minor acting (rawr! spell awkward the second time). Also, we will act with bruises on our faces.

Now this time, I was about to back out. I have never imagined myself characterizing the role of a battered woman. With the experiences that I and my friends encountered while working with the different community partners of GABRIELA, and meeting battered women, I seem to have pledged within me to be strong. To never show weakness, as a woman in a patriarchal society, and to have strength specially in times when others need support.

Also, I don’t think I have the features to act out the part. As I have always said, my default face is characterized by a fierce expression and not the stereotypical kind-faced girl you see on all those television shows. I was asking myself how I got into this situation.

October 16 came, it was the day intended for the shoot. I went to the studio and had a chance to talk with the other women there. I found out that they were all doing the shoot for their advocacy and involvement in the women’s movement. I got inspired by their stories and that inspiration gave me strength to do whatever I can to do my best for the ad and muster whatever acting skill I earned from all the workshops I got from PETA (Philippine Educational Theater Association) a long time ago.

In the end, everything went smooth and easy as the directors helped me out to change my fierce face into a smiley expression. I hope I did not give them a hard time (haha!). I characterized the role of a social worker who shared in the pain of the VAW victim (portrayed by model Elle Velasco).

I’m so happy to meet women involved in different fields of work advocating for the elimination of violence against women, from concerned mothers, students and professionals, women from urban poor communities, daughters, grandmothers and sisters. Women from different generations and line of work in one room united in one cause.

I vow to fight VAW!

I vow to end violence against women!

Towards the continuous struggle for women’s rights!

Happy 25th year to GABRIELA!

Below is the link to see the advertisement.

GABRIELA
25th year advertisement/ iVow to Fight VAW campaign